ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΠΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΕΨΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΠΑΝΟΔΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Το γοητευτικό σας ταξίδι στον ελληνικό πολιτισμό περνάει μέσα από τον Xάρτη της Ελλάδας. Μπορείτε να προσεγγίσετε τα Μουσεία ή τους Αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία μιας περιοχής με δύο τρόπους:

1. Επιλέγοντας ένα νομό της χώρας απο τον Xάρτη που ακολουθεί
2. Επιλέγοντας απευθείας το νομό απ’ τον κατάλογο κάτω από τον Χάρτη της Ελλάδας.

Εάν θέλετε από την αρχή να προσεγγίσετε απευθείας ένα συγκεκριμένο Μουσείο, Αρχαιολογικό Χώρο ή Μνημείο, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το Σύστημα Αναζήτησης.

ΟΙ ΜΗΝΕΣ  ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Σύμφωνα με το αρχαίο Αττικό ημερολόγιο η ημέρα άρχιζε με την δύση του ήλιου και η χρονιά άρχιζε τη πρώτη μέρα μετά από το χειμερινό ηλιοστάσιο (μετά Σόλωνος έγινε η πρώτη ημέρα μετά το θερινό ηλιοστάσιο ).

Η μέτρηση του χρόνου γινόταν σύμφωνα με τους σεληνιακούς μήνες, έχοντας 12 μήνες με 29 και 30 ημέρες εναλλάξ. Επειδή όμως το σεληνιακό έτος δεν ήταν σύμφωνο με το ηλιακό είχαν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι για να εναρμονιστεί με τη διάρκεια του ηλιακού έτους. Οπως πχ είχαν έναν πρόσθετο μήνα 11 ημερών (12 ημερών κάθε 4 χρόνια) ή πρόσθεταν τη διαφορά των 90 ημερών της κάθε 8ετίας με εμβόλιμους μήνες ή τελευταία με τον ‘μετώνειο κύκλο’.

Η πρώτη ημέρα του κάθε μήνα ονομάζεται Νουμηνία και ο κάθε μήνας χωρίζεται σε 3 περιόδους των 10 ημερών – αν η τρίτη περίοδος είχε 10 ημέρες τότε ο μήνας ονομάζεται Τέλειος και αν είχε 9 ημέρες Κοίλος(κούφιος).
 Κάθε μέρα και κάθε μήνας είναι αφιερωμένα σε έναν ή περισσότερους θεούς. Η Νεομηνία είναι αφιερωμένη στην Εκάτη, η 3η και η 13η στην Αθηνά, η 4η στον Διόνυσο και στην Αφροδίτη, η 6η στην ʼρτεμις, η 7η στον Απόλλων, η 23η στον Ερμή και οι τρεις τελευταίες μέρες στους χθόνιους θεούς.

Πίνακας μηνιαίων περιόδων
1    Νουμηνία-Πρώτη Ισταμένου
2    Δευτέρα Ισταμένου
3    Τρίτη Ισταμένου
11  Πρώτη Μεσούντος
12  Δευτέρα Μεσούντος
20  Δεκάτη Πρωτέρα-Δεκάτη Μεσούντος
21  Δεκάτη Λήγοντος
22   Ενάτη Λήγοντος

ΠΙΝΑΞ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΜΗΝΩΝ

Γαμηλιών (σελήνη Ιανουαρίου)27/12-25/1 30 ημερες

Ανθεστηριών (σελήνη Φεβρουαρίου)26/1-23/2 29 ημερες 

Ελαφηβολιών (σελήνη Μαρτίου)24/2-25/3 30 ημερες
Μουνιχιών (σελήνη Απριλίου)26/3-23/4  29 ημερες
Θαργηλιών (σελήνη Μαϊου)24/4-23/5  30 ημερες
Σκιροφοριών (σελήνη Ιουνίου)24/5-21/6  29  ημερες
Εκατομβαιών (σελήνη Ιουλίου)22/6-21/7  30  ημερες πρώτος μήνας του αθηναϊκού ενιαυτού
Μεταγειτνιών (σελήνη Αυγούστου)22/7-19/8  29 ημερες
Βοηδρομιών (σελήνη Σεπτεμβρίου)20/8-18/9  30 ημερες
Πυανεψιών (σελήνη Οκτωβρίου)19/9-17/10   29 ημερες
Μαιμακτηριών (σελήνη Νοεμβρίου)18/10-16/11  30 ημερες
Ποσειδεών (σελήνη Δεκεμβρίου)17/11-15/12  29  ημερες

Προέλευση των Ονομάτων των Μηνών

Τα ονόματα των 12 μηνών του έτους όπως μας είναι μέχρι σήμερα γνωστά -όχι
μόνο στην Ελλάδα μα σε όλη την Ευρώπη, κατ’ επέκταση και στις ΗΠΑ και την
Αυστραλία- προέρχονται από τους Ρωμαίους.
Ο διαχωρισμός του έτους σε 12 μήνες καθώς και τα ονόματα αυτών, έχουν
παραμείνει αναλλοίωτα από τότε μέχρι σήμερα, και έχουν ως εξής:

Μάρτιος

Η μοναδική διαφορά του τότε διαχωρισμού του έτους με τον τώρα είναι ότι το
νέο έτος ξεκινούσε τον μήνα Μάρτιο για τον αρχαίο κόσμο, και όχι με τον
Ιανουάριο όπως σήμερα.
Οι Ρωμαίοι όπως είναι γνωστό υπήρξαν μιλιταριστές και ο στρατός τους
υπήρξε ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος για την εποχή του, όσο φυσικά
βρισκόταν στην ακμή του. Έτσι, ο Θεός του πολέμου ʼρης, με την ρωμαϊκή του
φυσικά ονομασία Mars, απολάμβανε ιδιαίτερη λατρεία και τιμές από τους
Ρωμαίους. Ο πρώτος μήνας του έτους ονομάστηκε Martius για να τιμήσει τον
Θεό.
Martius σημαίνει «του Μαρς»

Απρίλιος
Ο δεύτερος μήνας του χρόνου ονομάστηκε Aprilis που προέρχεται από την
λατινική λέξη «aperere» και σημαίνει «άνοιγμα», μιας και είναι ο μήνας που
τα μπουμπούκια ανοίγουν.
Κατά μια άλλη όχι παραδεκτή άποψη, ο Απρίλιος πήρε το όνομά του από την
Θεά Αφροδίτη, μιας και αυτός ο μήνας υπήρξε αφιερωμένος σε αυτήν.
Aprilis σημαίνει «αυτός που ανοίγει»

Μάιος
Ο τρίτος μήνας του έτους ονομάστηκε Maius για να τιμήσει την Μαία, μητέρα
του Θεού Ερμή, μιας και την πρώτη μέρα αυτού του μήνα γίνονταν γιορτή προς
τιμή της. Η Μαία λατρεύονταν από τους Ρωμαίους ως Θεά-προστάτιδα της Τιμής
και του Σεβασμού.
Maius σημαίνει «της Μαίας»
Κατά μια άλλη -όχι παραδεκτή από τους μελετητές- άποψη, ο μήνας πήρε το
όνομά του από την λατινική λέξη «maiores» που σημαίνει «μεγάλοι (σε
ηλικία) άντρες» για να τιμήσει τους ηλικιωμένους.

Ιούνιος
Ο τέταρτος μήνας του έτους ονομάστηκε Junius για να τιμήσει την Θεά Ήρα,
με την ρωμαϊκή της φυσικά ονομασία Juno.
Junius σημαίνει «της Τζούνο»
Κατά μια άλλη -όχι παραδεκτή από τους μελετητές- άποψη, ο μήνας πήρε το
όνομά του από την λατινική λέξη «iuniores» που σημαίνει «νεαροί άντρες»
για να τιμήσει τους νέους άντρες-στρατιώτες.

Ιούλιος
Ο μήνας αυτός αρχικά ονομαζόταν Quintilis που σημαίνει «πέμπτος». Το 44
π.Χ. όμως, μετονομάσθηκε σε Julius για να τιμήσει τον Ιούλιο Καίσαρα και
να υπενθυμίζει την τραγική δολοφονία του.

Αύγουστος
Αυτός ο μήνας αρχικά ονομαζόταν Sextilis που σημαίνει «έκτος». Το 8 π.Χ.
μετονομάστηκε σε Augustus προς τιμή του αυτοκράτορα Αυγούστου, που
υποστήριζε πως αυτός είναι ο τυχερός του μήνας.

Σεπτέμβριος
Ο μήνας ονομάστηκε Septimus που σημαίνει «έβδομος». Κατά καιρούς
μετονομαζόταν σε ονόματα ρωμαϊκών αυτοκρατόρων, από τους ίδιους τους
αυτοκράτορες, που ζήλεψαν την δόξα του Ιούλιου και του Αυγούστου. Κανένα
όμως από αυτά τα ονόματα δεν παρέμεινε για πολύ γνωστό ως το όνομα αυτού
του μήνα.

Οκτώβριος
Ονομάστηκε τον ελληνικό αριθμό οκτώ που στα λατινικά παραμένει ο ίδιος,
δηλαδή octo.

Νοέμβριος
Ονομάστηκε Nonus που σημαίνει «ένατος» από τον λατινικό αριθμό nove, το
ελληνικό δηλαδή εννιά.

Δεκέμβριος
Ονομάστηκε Decimus που σημαίνει «δέκατος» από τον λατινικό αριθμό decem,
το ελληνικό δηλαδή δέκα.

Ιανουάριος
Ο μήνας αυτός ονομάστηκε Januarius και πήρε το όνομά του από τον καθαρά
ρωμαϊκό Θεό Janus, τον διπρόσωπο Θεό της Αρχής και του Τέλους. Το όνομά
του προέρχεται από την ετρουσκική λέξη «jauna» που σημαίνει «πόρτα», γι
αυτό λατρεύτηκε και ως Θεός-Φύλακας των Εισόδων και Εξόδων.
Januarius σημαίνει «του Τζάνους»

Φεβρουάριος
Ο μήνας ονομάστηκε Februarius κατά μια εκδοχή για να τιμήσει την Θεά Juno
Februa, η οποία κατά την ρωμαϊκή μυθολογία είναι η μητέρα του Θεού Mars
(ʼρης) και Θεά του Πάθους. Στις 14 του μήνα ήταν η γιορτή προς τιμή της
και προς τιμή του έρωτα (εορταστική ημέρα που επιβιώνει μέχρι σήμερα ως
ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου).
Κατά μια άλλη εκδοχή, ο μήνας πήρε το όνομά του από τον Februus, Θεό των
Νεκρών. Ως τελευταίος μήνας του ρωμαϊκού έτους, γίνονταν μεγάλες τελετές
εξαγνισμού καθώς και η εορτή των νεκρών. Februus είναι η ετρουσκική
ονομασία του δικού μας Aδη, που λατρεύτηκε από τους Ρωμαίους αρχικά με το
ετρουσκικό του όνομα και αργότερα με το λατινικό όνομα Pluto.

1 στις 4 αγγλικές λέξεις είναι ελληνική

 έρευνα του Αριστείδη Κωνσταντινίδη

Εκατόν πενήντα και πλέον, χιλιάδες ελληνικές λέξεις, περιέχει η αγγλική γλώσσα και η διεθνής επιστημονική ορολογία.

Η μια στις τέσσερις αγγλικές λέξεις είναι ελληνική. Σε αυτό το συμπέρασμα  κατέληξε η μοναδική εργασία του συγγραφέα από τη Θεσσαλονίκη κ. Αριστείδη Κωνσταντινίδη, που κράτησε 28 χρόνια και ανακοινώθηκε πριν λίγες μέρες, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου Αθηνών, αφήνοντας άναυδους επιστήμονες και ακροατήριο.

Το λεξικογραφικό ενδιαφέρον, είναι τέτοιο, που αποδεικνύει ότι η ελληνική γλώσσα, είναι η γλώσσα των επιστημών και της λόγιας έκφρασης, στην αγγλική γλώσσα.

Μέχρι το 1991 όπως τόνισε ο κ. Κωνσταντινίδης υπήρχαν δύο μόνο εργασίες για την επίδραση της ελληνικής γλώσσας στο ευρωπαϊκό λεξιλόγιο. Η μια για την γαλλική γλώσσα με 1250 ελληνικές ρίζες, και η άλλη για τη γερμανική με 1450 λέξεις, πράγμα φτωχό για τον πλούτο της ελληνικής.

Σήμερα, η αγγλική γλώσσα έχει λέξεις από τον Oμηρο, τον Ησίοδο, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Ηρόδοτο, τον Ιπποκράτη, το Θουκυδίδη, το Γαληνό.

Η επίδραση που έχει ασκήσει η ελληνική γλώσσα στο ευρωπαϊκό λεξιλόγιο και ιδιαίτερα στην αγγλική είναι εν μέρει γνωστή, αλλά όχι συστηματικά καταγεγραμμένη και τεκμηριωμένη. Οι δύο εργασίες που υπήρχαν η μια για τη γαλλική και η άλλη για τη γερμανική περιελάμβαναν περί τις 1500 ρίζες λέξεις που όχι μόνο δεν έδιναν μια ολοκληρωμένη εικόνα της επίδρασης, αλλά αντίθετα, δημιουργούσαν παραπλανητική εικόνα, σε βάρος της ελληνικής.

Πολλοί ξένοι επιστήμονες γνωρίζουν και αναγνωρίζουν, το θεμελιώδη ρόλο, που έχει παίξει η ελληνική, στον καθορισμό του λεξιλογίου του κλάδου τους, αλλά μόνο ως προς τον δικό τους κλάδο. Δεν έχουν μια σφαιρική εικόνα, της συνολικής επίδρασης, που έχει ασκηθεί και στους άλλους επιστημονικούς κλάδους.

Οι αμφισβητήσεις για το μέγεθος της επίδρασης, της ελληνικής, προέρχονται κυρίως από τον ελλαδικό χώρο, όπου ελλείψει συγκεκριμένων και ολοκληρωμένων εργασιών, υποβαθμίζονται οι δανεισμοί που έχουν λάβει οι άλλες γλώσσες από την ελληνική.

Είναι ακόμα γεγονός ότι όλες οι γλώσσες, δανείζουν και δανείζονται και δεν υπάρχει βεβαίως μια καθαρόαιμη γλώσσα.

 Ωστόσο, όλες οι γλώσσες, ούτε έχουν δανειστεί ούτε έχουν δανείσει, τον ίδιο αριθμό λέξεων, ούτε ακόμα και την ίδια ποιότητα, λέξεων.

Το 1991, στο βιβλίο του ο κ. Κωνσταντινίδης “οι ελληνικές λέξεις στην αγγλική γλώσσα”, περιελάμβανε 20.600 ελληνικές λέξεις.

Καλύπτει όλες τις λέξεις της καθομιλουμένης και τις λέξεις όλων των επιστημονικών κλάδων, πλην της βοτανολογίας, χημείας και ζωολογίας. Εάν προσθέσουμε σε αυτές τις αμιγώς ελληνικές λέξεις, αυτές που κατά το ήμισυ είναι ελληνικές ως προς το πρώτο ή το δεύτερο συνθετικό τους, τότε το ποσοστό ανέρχεται σε 68%.

 Στην ονοματολογία των ζώων, όλων των κλάδων, που περιλαμβάνει όλα τα γένη των ζώων, που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι το 1975, η ελληνική συμμετοχή, ανέρχεται σε 181.102 αμιγείς ελληνικές λέξεις. Εάν προσθέσουμε και τις κατά το ήμισυ ελληνικές λέξεις, τότε το 74,48% είναι ελληνικές λέξεις.

Παρά την εκπληκτική αυτή συμμετοχή, η ελληνική αδράνεια, έχει επιτρέψει να έχει καθιερωθεί διεθνώς, η άποψη, ότι στη ζωολογία, επικρατεί δήθεν λατινική ορολογία.

 ‘Ολες αυτές οι λέξεις, που έχουν καταγραφεί, στην έρευνα του κ. Κωνσταντινίδη, είναι λέξεις που οι άγγλοι και οι αμερικανοί, στα εγκυρότερα λεξικά τους, αναγνωρίζουν και παραδέχονται, ότι έχουν ελληνική προέλευση.

Η έρευνα λοιπόν, δεν έχει βασιστεί σε προσωπικές ερμηνείες ετυμολογίας.

Επιπλέον πολλά λεξικά πλην αυτό της Οξφόρδης σταματούν δυστυχώς στη λατινική ρίζα και δεν αναφέρουν για διαφόρους λόγους, εάν προήλθε από την ελληνική η συγκεκριμένη λατινική ρίζα π.χ. η λέξη Electric, ηλεκτρισμός, αναφέρεται ότι προέρχεται από το λατινικό electrum, δεν γίνεται όμως αναφορά ότι αυτό προήλθε από το ελληνικό ήλεκτρον, το κεχριμπάρι.

Το λεξικό της Οξφόρδης, περιλαμβάνει 10.500 ελληνικές λέξεις, που αντιστοιχεί στο 21,6% αυτού του λεξικού. Λέξεις της αρχαίας ελληνικής, που ήταν δάνειο από την περσική, όπως η λέξη αγγαρεία ή εβραϊκές, όπως η λέξη σατανάς, δεν έχουν περιληφθεί στην εργασία.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι η αγγλική, με βάση το λεξικό του Ουέμπστερ, έχει δανειστεί 57 λέξεις από την Τουρκική γλώσσα και 34 λέξεις από όλες τις σλαβικές γλώσσες. Η ελληνική, έχει δώσει 41.614 λέξεις.

Το ερώτημα που προκύπτει, είναι πώς προκλήθηκε αυτή η επίδραση; Ιστορικά, ακολούθησε μερικά κύρια στάδια. Πρώτα, μέσω της λατινικής. Είναι γνωστό ότι από το 1800 μέχρι το 500 π.Χ., οι Ελληνες αποίκησαν την νότιο Ιταλία, επίσης το 146 π.Χ. οι Ρωμαίοι καταλαμβάνουν την Ελλάδα. Στο στάδιο αυτό, οι ρωμαίοι δέχονται την επίδραση του ελληνικού πολιτισμού και βεβαίως και της γλώσσας.

Ο Ντουράν στην παγκόσμια ιστορία, υπολογίζει ότι την εποχή του Αυγούστου, είχαν ενσωματωθεί στη λατινική γλώσσα, περίπου 10.000 λέξεις. Το 55 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατακτούν την Αγγλία, την οποία κράτησαν υπό την κατοχή του μέχρι το 410 π.Χ. Την περίοδο αυτή του εκρωμαϊσμού, των Κελτών, οι λέξεις που είχαν περάσει στη λατινική περνούν τώρα στην αγγλική ασυνείδητα. Λέξεις όπως αναιμία, αορτή, κακοήθης, έμφασις, αίνιγμα κλπ.

Στη συνέχεια αλλάζουν πολλά με τη διδασκαλία του Χριστιανισμού. Το 597 ο Αγιος Αυγουστίνος, φεύγει από τη Ρώμη και πηγαίνει στην Αγγλία για να εκχριστιανίσει τους άλλους. Το ευαγγέλιο όμως είναι γραμμένο στα ελληνικά. Λέξεις που περιέχονται σε αυτό και δεν υπάρχουν στην αγγλική, υιοθετούνται αναγκαστικά από την ελληνική.

Λέξεις όπως, μάρτυρας, βάπτισμα, λειτουργία, λιτανεία κλπ.

Το τρίτο στάδιο είναι η κατάκτηση της Αγγλίας από τους Νορμανδούς, το 1066 που κράτησε μέχρι το 1363. Λέξεις που πέρασαν από τη λατινική στη γαλλική γλώσσα, περνούν τώρα από τη γαλλική στην αγγλική.

 Το τέταρτο στάδιο, ξεκινάει μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης , όταν Ελληνες λόγιοι διασκορπίζονται μέσω της Ιταλίας σε όλη την Ευρώπη και φτάνουν   στην Αγγλία. Διδάσκουν τα ελληνικά γράμματα και επειδή δεν    υπάρχουν αντίστοιχες λέξεις στην αγγλική, αναγκάζονται να   υιοθετήσουν ελληνικές λέξεις. Αρχίζει ένας νέος κύκλος   δανεισμών για να κορυφωθεί με την ανάπτυξη των επιστημών το18ο και 19ο αιώνα.

 Το θέμα της ελληνικής δεν είναι μόνο η    ποσότητα των λέξεων που υπάρχουν στην αγγλική, αλλά ένα θέμα ποιοτικό. Οι βασικές έννοιες, σκέψης και έκφρασης στην    αγγλική, άρα και στις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες είναι λέξεις που έχουν παρθεί αυτούσιες από την ελληνική.

Λέξεις όπως     ανάλυση, σύνθεση, πρόβλημα, μέθοδος, θεωρία, μουσική, ορχήστρα, μελωδία, ρυθμός, δράμα, κωμωδία-τραγωδία.    

Δεύτερον, οι βασικές έννοιες της επιστημονικής ορολογίας είναι επίσης ελληνικές. Η επίδραση της ελληνικής επεκτείνεται σε 190 ονόματα ανδρών και γυναικών χριστιανικά και μη όπως Αλέξανδρος, Ανδρέας, Χριστόφορος, Ειρήνη, Μαργαρίτα κλπ.

Ο  αριθμός αυτός αυξάνεται τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως στις ΗΠΑ, λόγω της μετανάστευσης των νοτιοαμερικανών που χρησιμοποιούν πάρα πολλά ελληνικά ονόματα, όπως Σοφοκλής, Αριστείδης, Σωκράτης κ.λπ.

Επίσης, έχουν μείνει σε μετάφραση 62 παροιμιακές εκφράσεις και αποφθέγματα, που πλουτίζουν την έκφραση και ομορφαίνουν το είδος, με το ίδιο ακριβώς εννοιολογικό περιεχόμενο που εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια περίπου, χρησιμοποιούμε και εμείς. Επίσης έχουν υιοθετηθεί πάνω από 300 λέξεις της ιστορίας και μυθολογίας μας, προσδίδοντας τα χαρακτηριστικά του ήρωα, σε άλλα άτομα.  

Η λέξη Μέντωρ είναι σύμβουλος και καθοδηγητής και προέρχεται από το φίλο του Οδυσσέα, στον οποίο είχε εμπιστευθεί την εκπαίδευση φίλο του Οδυσσέα, στον οποίο είχε εμπιστευθεί την εκπαίδευση του γιου του Τηλέμαχου, όταν είχε φύγει για την Τροία. Ακόμα, η λέξη Νέστωρ σημαίνει σοφός και συνετός και προέρχεται από το γέροντα που διακρίθηκε στην Τροία, για τη σύνεσή του.

 Τόσο η αγγλική, όσο και η διεθνής ορολογία, τηρούν και σέβονται την παράδοση και τους κανόνες της ελληνικής.    Διατηρούν σε μεγάλο βαθμό την ιστορική ορθογραφία, διατηρούν σύνθετα σύμφωνα ή συμφωνικά συμπλέγματα παρά το γεγονός, ότι δεν τα προφέρουν αρνούμενοι να ακολουθήσουν τη φωνητική ορθογραφία.

Το Ψ μεταφέρεται σε PS, διατηρούν τους ελληνικούς πληθυντικούς παρόλο ότι για όλους τους ξένους είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο. Η λέξη Ηπατίτις, διατηρεί τον ελληνικό πληθυντικό, ηπατίτιδες, φαινόμενο-φαινόμενα, κριτήριο-κριτήρια, φάλαγγα-φάλαγγες. Επιπλέον, διατηρούν τους κανόνες της γραμματικής, ως προς τη δημιουργία σύνθετων λέξεων.

Στις δασεινόμενες λέξεις της ελληνικής, προσθέτουν το αγγλικό Η.

Αν νομίζετε ότι πρόκειται για λίγες λέξεις, τονίζεται ότι μόνο στην ιατρική, υπάρχουν 23000 δασεινόμενες λέξεις, και στη ζωολογία, ένας επίσης μεγάλος κλάδος υπάρχουν 11000 ελληνικές δασεινόμενες λέξεις.

 Η απομάκρυνση από την ετυμολογία των λέξεων, δεν θα οδηγήσει μόνο στη στρέβλωση της γλώσσας μας και στη μείωση της γλωσσοπλαστικής μας ικανότητας. Οι επόμενες γενιές, δεν θα μπορούν να αναγνωρίσουν λέξεις της γλώσσας τους, που δανείστηκαν άλλες γλώσσες και δυστυχώς θα είναι εξευτελιστικό, να μην ξέρουν και το πως γράφεται η ίδια τους η πατρίδα.

Θα γράφουν το Ελλάς με λατινικούς χαρακτήρες χωρίς το Η.

Ορισμένοι δεν καταλαβαίνουν ότι η παραμέληση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς σήμερα, θα σημαίνει αύριο αμφισβήτηση της εθνικής μας ταυτότητας, που δεν θα είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί με διαδηλώσεις και συλλαλητήρια.

Οσοι μεθοδεύουν την αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου από το λατινικό, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτό θα σημαίνει σε επιστροφή σε πολλούς κανόνες της αρχαίας ελληνικής, άρα και της δασείας.

Γιατί όμως η κοσμοκράτειρα Αγγλία με τις τόσες κατακτήσεις διάλεξε την ελληνική για τους δανεισμούς της;   Ο πρώτος λόγος είναι ο πλούτος των ρημάτων μας που παρέχει τη δυνατότητα να επιλέξεις μεταξύ πολλών συνωνύμων για να εκφραστείς με επάρκεια και εννοιολογική ακρίβεια.

Δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οι Αμερικανοί όταν αντιμετωπίζουν πρόβλημα κυριολεξίας δηλαδή “οι Ελληνες έχουν τη λέξη για αυτό”.  

Δεύτερο στοιχείο, είναι η πλαστικότητα των λέξεων από   τις οποίες μπορούν να βγουν πολλά παράγωγα. Τα 394 λήμματα της   ιατρικής ορολογίας, δημιουργούν 17.000 παράγωγα. Ο Λαβουαζιέ,  χρησιμοποίησε την ελληνική, για να δώσει ονομασία σε χημικά χρησιμοποίησε την ελληνική, για να δώσει ονομασία σε χημικά  στοιχεία, όπως το χλώριο.               

 Τρίτο στοιχείο, είναι η μαγεία της ιστορίας, και της ετυμολογίας της. Συχνά πίσω από μια λέξη, κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία. Οπως στη λέξη λακωνικός, κρύβεται όλη η απλότητα της ζωής των σπαρτιατών.

Η ελληνική χαρακτηρίζεται ως   η γλώσσα των επιστημών, αφού λέξεις που υπάρχουν στην αγγλική, δεν χρησιμοποιούνται και όταν πρόκειται για επιστημονικούς  όρους, π.χ. ελληνικά η έρημος, αγγλικά desert, αλλά λένε erimology.

Υπάρχει θα λέγαμε ένας διαχωρισμός δημώδους και λογίας γλώσσας, με μόνη διαφορά, ότι τη θέση της λογίας,καταλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό, η ελληνική γλώσσα, είτε γιατί θέλουν να προσδώσουν κύρος στο αντικείμενο της μελέτης του κλάδου, είτε  γιατί υπάρχει η παράδοση υιοθέτησης ελληνικών λέξεων, εδώ και αιώνες.

 Oλα αυτά, δεν αποτελούν ένα μακρινό παρελθόν, αλλά σημερινή ζώσα πραγματικότητα. Η επιστημονική γλώσσα, είναι αγγλική και λίγα κράτη όπως η Γαλλία, η Σουηδία και η Ιταλία, προσπαθούν να αντισταθούν.

Οι περισσότερες χώρες, χρησιμοποιούν αυτούσιους τους αγγλικούς όρους. Eτσι η ελληνική, με φορέα την αγγλική, έχει διεισδύσει σε πολλές λατινογενείς γλώσσες.

Η τουρκική γλώσσα, δανείζεται όλη την επιστημονική της ορολογία από την αγγλική, αυτό δείχνει την τεράστια σημασία που έχουν για την Ελλάδα αυτά τα σημεία σε πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο.

 Η Ελλάδα μπορεί να είναι μια μικρή χώρα και να έχει μείνει πίσω σε πολλούς τομείς, η γλώσσα της όμως έχει ακολουθήσει τη δική της δυναμική πορεία, έχει διεισδύσει σε πολλές γλώσσες.

Η   γλώσσα για μας τους Eλληνες είναι κάτι περισσότερο από στοιχεία πολιτιστικής κληρονομιάς, είναι το ενωτικό στοιχείο που κράτησε τον ελληνισμό συσπειρωμένο και τον βοήθησε να ξεπεράσει τις εθνικές περιπέτειες.

Να είμαστε περήφανοι για τον ανεκτίμητο θησαυρό μας και να το καταλάβουν αυτό και τα   παιδιά μας.